Η Τριλογία της Διακυβέρνησης 1: Όραμα

15 Φεβρουαρίου, 2012 // Συγγρ: // 3 Σχόλια

Έχω ένα όνειρο… Μην μπερδεύεστε, δεν είμαι ο Martin Luther King.
Έχω, όμως, ένα όνειρο … Δικαιούμαι να έχω κι εγώ ένα όνειρο.
Ένα όνειρο που διαπερνά τη ζωή μου, που προσδιορίζει τις πράξεις μου και καθορίζει ακόμα και την «εικόνα» μου.

 

Ένα όνειρο που θέλω να μοιραστώ. Προσπαθώ, λοιπόν, να το πω, αλλά δεν ακούγομαι. Όχι, μην μπερδεύεστε πάλι. Έχω φωνή -και δυνατή μάλιστα- αλλά παρόλα αυτά δεν ακούγομαι.
Δεν ακούγομαι, γιατί τη φωνή μου τη σκεπάζουν τα ουρλιαχτά του Άδωνη, οι κραυγές του Φωτόπουλου και του βαθέως ή μη ΠΑΣΟΚ, οι κόρνες του Λυμπερόπουλου και οι πανηγυρισμοί της «Λαϊκής» Δεξιάς στο δρόμο προς την εξουσία, οι βροντεροί ήχοι από τις φάπες που μοιράζει ο ΣΥΡΙΖΑ στα Πανεπιστήμια και ο ρυθμικός ορυμαγδός των στρατιών του Π.Α.Μ.Ε.
Κι όμως, έχω ένα όνειρο, ένα απλό όνειρο…

 

Θέλω να ζήσω μια μέρα, σύντομα, αύριο ει δυνατόν, σε μια χώρα ΚΑΝΟΝΙΚΗ.